س.م . لویه

 
 
نویسنده : سحر لویه - ساعت ٦:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٥/۸
 

عشق، سرداری دلاور بود

  پوشیده بر رنجوریِ تنِ ترسیده

و چشمهایی نخفته تا صبحگاه

در بستری از اضطراب و هذیان

                                با تنی آماسیده از کابوسکی لذیذ

                                           لگد مالِ بوسه های تب دار تو

    حریقی

            سخرۀ شهوتم ...

 


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : سحر لویه - ساعت ٦:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٤/۳۱
 

وسط کافه تاریک به چشمهای تو خیره شده بودم و فقط یک لحظه با خودم اعتراف کردم که اینهمه حماقت لای فقط دو تا چشم اونهمه ترسیده و مشتاق میتونه کم نظیر باشه! تو کناره های خیابون زیر سایه های بلند درختها قدم زدیم و من هی گفتم از همه چیز که تو را ترسان تر کند و چشمانت را احمق تر !

سالها گذشت ...

دفترم را دزدیدی  خاطراتم را دزدیدی آرامشم را دزدیدی خانواده ام را دزدیدی بکارتم را دزدیدی رویایم را دزدیدی ... در آینه نگاهی به چشمهای خودم کردم !

باید برای تو یک دسته گل عذرخواهی بفرستم!!!!!


 
comment نظرات ()
 
 
باز خوانی اشعار قدیم س. م. لویه
نویسنده : سحر لویه - ساعت ٩:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٤/۱٧
 

این ببر زخمی را وانهید

که به دیوار خویش پنجه در کشد

و به هذیان متهم مکنیدش

و به تنفس امیدش تازیانه مزنید

شاید که نعره اش حتی

آرامش شیشه گون تان را نلرزاند

...

هراس از شاعر

      حدیث کهنه ایست

افسانه ایست

در عصری که وقاحت و شرافت به هم در آمیخته است

       چه جای اندوه

           به ناخن کشیدنها بر دیوار خویشتن

                                                             شهریور ٨١


 
comment نظرات ()
 
 
شهر من
نویسنده : سحر لویه - ساعت ۳:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٤/۱٥
 

شبیه تصویر جهنم توی یک قاب طلای ناب که نمیشه از وسوسۀ پا توش گذاشتن یه لحظه خلاص شد، به حرم اصالتش و نجابتش.

سالی یکبار هم شده پا تو این تابلوی جهنمی گذاشتن و بو کشیدن و بو کشیدنِ گذشته های خاکستری و آبیم و پرسه زدن های زنونۀ  گاه و بیگاه با سمیرا تو خیابون های شهرمن و فکرت رو با صدای بلند باهاش شریک شدن و تو تناقض آلوده زن بودنت ترکیدن. لای اینهمه التهاب آدم ها همو پیدا کردن و برانداز کردن و سرد و هراسان رها کردن!!!!

گپ زدن با دوستی قدیمی و از بوی شاشیدگی رفاقتهایش شنیدن و نشستن و به ریش غم گذشته خندیدن و های های گریه کردن... خیره شدن تو چشمهای قهوه ای ساینا و معصومیت اندوه نگاهش از لای پک های عمیق سیگار و التماس مسخره من و تمسخر لبهاش تو صورتت و کابوس چهرِۀ خودت رو تو چهره اش دیدن!

روزهای تب کرده رو با سمیرای خودم به شب رسوندن و ترانه های مبتذل زیر لب زمزمه کردن و قاه قاه به رابطه های مریض قدیم خندیدن. تو ادامۀ  پرسه زدن های زنونه، رو کف چوبِ درویش خونۀ فرشاد نشستن و به صدای سازش گوش کردن و شعری خوندن و هراسون به ساعت لعنتی فحشی دادن و راه افتادن تو شهر خاکستری و عزیزم...    با لذت خیره شدن به جعبه خالی قبر پدرم تو زادگاهش و تمسخر آدمهایی که دوستشان نداشت و شهوت چاپلوسی کردن و فریاد زدن و غش کردن!

... و شب آخر و شدت دلهرۀ رفتن و هرگز ندیدن. تو فرودگاه داغ و عجیب سمیرا رو اونقدر فشار دادن و پوستمون رو شکافتن و رگهامون رو دور هم حلقه زدن! لعنت به بوی گه جدا شدن فرستادن و چشمها رو بستن و آهی کشیدن و...

اعتیاد من به تصویر جهنمیِ شهر من و آدمهاش!


 
comment نظرات ()
 
 
 
نویسنده : سحر لویه - ساعت ۱٠:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٤/۱۳
 

گره خوردنِ تنهای داغ ما

  موسیقیِ نفسهای بریده ات

...

            آهی بلند و کشدار

            بزمی به دودِ سیگاری

                                      و شهوتی که به خاطره پیوست ...

 


 
comment نظرات ()
 
 
سالگرد
نویسنده : سحر لویه - ساعت ٩:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٤/۱۱
 

یاری دهنده ام:

پنج سال از تابستانِ با هم بودنمان می گذرد، اولینش را به یاد می آوری!

تکه تکه ام را جمع می کردی

                                      و آرام  آرام می چسباندیشان

                                       که روزی شاید برخیزم و دوباره عاشق باشم

با نگاه خالی ام گره  میزدی  چشمانت  را،  شاید فروغی، روزی از سیاهیش بیرون خزد

...

انگار از هذیان هزار ساله برخاسته ام

تو در این تابستانِ تازه هنوزی 

                                          و من دیروز ِ تلخ

                                          تلو تلو خوران و عربده کشی ، گزیدۀ هزار شهوت رفتن

یاری دهنده ام

پنج تابستان  گذشت و  نفسم  برجاست


 
comment نظرات ()
 
 
برای سمیرای خسته ام /بازخوانی اشعار قدیم س.م . لویه
نویسنده : سحر لویه - ساعت ۳:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٤/۸
 

...

در انتهای زمان ایستاده ایم

در انتهای زمان

این اشک سرد توست بر روی گیسوان سیاه من

یا اخرین خموش هق هق افسانه ای تلخ

بر گور اینهمه نامردمی

من

    معذور خسته این بی ثباتی ام

     معذور اینهمه ناممکنی

یا ان کهنه مسافر غبار نفی گرفته

آرام خاموش گریه کن

در انتهای این بیشه زار مرگ

چیزی به انتظار اخر سکوت شاد لبخند تو نمانده است

اینجا هر انچه هست

                        بیزاری از شهامت تو در بی صدا گریستن است

آرام ....

      خاموش گریه کن

 

                                                                                                                               ٢١/اسفند٧٧


 
comment نظرات ()
 
 
قلم جنبون
نویسنده : سحر لویه - ساعت ۸:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٥
 

چی میشه اسمش رو گذاشت! سه ساله که اعتراضم رو عین گرد مرگ پاشوندم رو کاغذام. چوب تنه های ساده و بی اعتبار!

به سلامتی روزهای رفته و حسرت مونده... وقتی برگه های هرشبه رو تو هزار سوراخ تاریک می چپوندم که کسی چشمش بهشون نیفته مبادا یک روزی بلاهت بودنشون تو گلوم سنگینی کنه.

یاد سیاهی بی چراغ به خیر! مبادا میفهمید که بیدارم و می نویسم ،مبادا صبح برگه ها روی میز جا میموند که اگر پیداش میکرد ولوله ای برپا بود، مخصوصا جمعه های لعنتی!

 همین چند روز پیش که دست رو سبزه های خشک خاکش می کشیدم ،تو دلم بهش خندیدم و خون از چشام ریخت! بدجوری هممون رودست خورده بودیم. سالهای ساله که هروقت چیزی نامیزون تعادل مغزم رو بهم میزد ناگهان دلیلش عین بخت النصر جلوم بود... حالا هم جلومه... تو جون هر جونوری که برم، تو هر دورۀ زمین که باشم ، نگاه غریبش دست از سرم بر نمی داره...  


 
comment نظرات ()